Stanowisko ZG TPD wobec propozycji merytorycznych wzbogacających

„Główne Kierunki Działania na lata 2007-2011”

         Niech nikt nie czuje się spokojny dopóki będzie

 bodaj jedno dziecko pozbawione oświaty (…)”

To słowa Jana Pawła II, które wybrzmiewają na całym świecie jak wyrzut i cel jednocześnie, także i w Polsce powinny znaleźć odbicie w polityce wobec dzieci,  działalności władz rządowych i samorządowych, organizacji pozarządowych. Przyjmując je jako drogowskaz na wiele lat – Zarząd Główny rekomenduje następujące propozycje wzbogacające program działania wszystkich ogniw Towarzystwa.

1.        „Zielone Światło dla Dzieci Gorszych Szans”.

Dynamika przemian, urynkowienie wielu usług opiekuńczych i edukacyjnych oraz zwykła niekompetencja stale zmieniających się urzędników spowodowały kryzys w rozwiązywaniu problemów dzieci. Narastająca agresja, uzależnienia, obniżenie wyników nauczania, powszechne negowanie autorytetów moralnych prowadzi do degradacji i marginalizacji całych grup społecznych,  dziedziczących z pokolenia na pokolenie niedostatek, przestępczość, brak wiary w możliwość zmiany własnej sytuacji. To nie tylko wizja, ale dramatyczna w skutkach rzeczywistość, na którą składa się także, likwidacja ognisk, świetlic i innych placówek TPD-wskich, albo znaczne ograniczenie ich działalności.

Realizując program przyszłej kadencji postuluje się wykorzystywanie wszystkich możliwych środków działania do przeprowadzenia szerokiej kampanii społecznej pod hasłem: „Zielone Światło dla Dzieci Gorszych Szans”.

Celem tej kampanii powinna być promocja działalności TPD, a przede wszystkim odzyskanie pozycji w dziedzinach, w których Towarzystwo legitymuje się bogatym dorobkiem organizacyjnym, metodycznym i teoretycznym. Jest to przede wszystkim lokalna praca środowiskowa znana jako „tepedowską pedagogika podwórkowa”. Działalność ta  wykorzystywana powinna być do organizowania środowiska przyjaznego wszystkim dzieciom (niepełnosprawnym, niedostosowanym społecznie, wiejskim, małym, biednym, chorym, krzywdzonym, osieroconym itp.). Międzywojenną myśl pedagogiczną wzbogaciliśmy o takie instytucje jak: pedagog uliczny, wychowawca podwórkowy, pedagog rodzinny, opiekun indywidualny, animator sportu. Wielki wymiar wychowawczy mają: ruch artystyczny, sport, turystyka, samorządność dziecięca. Sejmiki Dziecięce, drużyny podwórkowe, zespoły artystyczne, grupy turystyczne są miejscem uwrażliwiania dzieci na piękno, prawa człowieka, odpowiedzialność za własne postępowanie, bezpieczeństwo, rozwój, na krzywdę innych, uczą wzajemnej pomocy, wysiłku i cierpliwości w dążeniu do celu, zaradności, przedsiębiorczości, przeżywania trosk i radości. Zadania te można realizować w istniejących ogniskach wychowawczych, świetlicach, ale także poza nimi, po prostu w terenie, w oparciu o swoisty parasol środowiskowego działania jakim powinien być Ośrodek Pracy Środowiskowej. Elastyczne podejście do realizowanych zadań każe nam wykorzystać w celach wychowawczych organizację w Polsce Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej. Fakt ten powinien być dla nas impulsem do tworzenia drużyn podwórkowych, organizowania turniejów sportowych, rozgrywek „Podwórkowej Euro- Ligi TPD' 2011”.

Wszystkie te działania powinny zmaterializować głoszoną przez Jana Pawła II ideę:  „Dziecko jest radością całego świata”. Nie powinno zatem wychowywać się poza rodziną, być głodne, pozbawione opieki, równych szans edukacyjnych i innych naturalnych praw jak prawo do rozwoju, bezpieczeństwa, godności. Mamy nadzieję, że dzięki odbudowaniu działań zmniejszymy liczbę interwencji sądów, skierowań do placówek całodobowych, orzeczeń o umieszczeniu w placówkach resocjalizacyjnych, a "zielone światło" pomoże dzieciom gorszych szans realizować marzenia.

2.        Powszechna edukacja przedszkolna.

Prawo do rozwoju realizuje się przez edukację, a dziecko pozbawione oświaty (o którym mowa w preambule) – to także dziecko w wieku 3-6 lat wychowujące się w niekorzystnych warunkach, pozbawione możliwości uczęszczania do przedszkola. Zaniedbania powstające w tym okresie powodują późniejsze nierówności w dostępie do nauki i stają się znaczącym czynnikiem narastania problemów społecznych. Aby temu przeciwdziałać powinniśmy z większym zaangażowaniem i skutecznością traktować edukację przedszkolną wyrównującą braki środowiskowe i rozwojowe, stwarzającą dzieciom możliwość równego startu szkolnego i dostępu do pełnej oferty edukacyjnej.

Edukacja przedszkolna powinna być widoczna w programach działania ogniw TPD, w pozyskiwaniu środków na organizację placówek alternatywnych - ognisk i grup przedszkolnych, pozyskiwaniu przedszkoli w ramach prywatyzacji.

Niniejsze stanowisko będzie podstawą wystąpienia do Sejmu i Rady Ministrów w sprawie zwiększenia środków finansowych pochodzących z budżetu państwa oraz ze środków UE przeznaczonych na wsparcie samorządów gminnych, szczególnie tych zaniedbanych o niskich dochodach, w których brak jest przedszkoli, a ich rozwój ma ogromne znaczenie społeczne i kulturowe. Chcemy dołożyć wszelkich starań, aby środki na wychowanie przedszkolne miały charakter swoistego "edukacyjnego bonu przedszkolnego" przyznawanego według algorytmu określonego wskaźnikami demograficzno-społecznymi.

3.        Jan Paweł II - Autorytet moralny w pracy na rzecz dzieci.

         W ogólnym zgiełku informacyjnym, kryzysie wartości, zapominamy o możliwości odwołania się do myśli i czynów wielkich, przyjaznych dzieciom ludzi, którzy swoją działalnością, a nierzadko całym życiem dawali dowód miłości i troski o dobro i los dziecka. Nieprzypadkowe jest przytoczenie myśli Jana Pawła II. Myśmy Go nie szukali, to On przyszedł do nas mówiąc: „Dziecko jest radością całego świata” – zwraca się do  dorosłych, do każdego osobno, ale także do całych grup polityków, przywódców państw i rządów, rodziców, nauczycieli, sędziów, lekarzy i innych odpowiedzialnych za realny wymiar pojęcia „dobro dziecka”.  Pełne optymizmu, wiary w dobro zachęcają nas do czerpania z Jego życia i nauki. Skorzystajmy zatem z propozycji programowej kolegów z Legnicy, bowiem otwartość na duchowe i materialne potrzeby człowieka, troska o sprawiedliwość społeczną, szczególnie w odniesieniu do dzieci i młodzieży, których losem interesował się przez całe życie, postulując tworzenie warunków ich wykształcenia i przygotowania do godnego życia - to uniwersalne przesłania Jana Pawła II bliskie naszym ideałom celom i zadaniom.

4.        Patroni pracy tepedowskiej

W tepedowskiej działalności należy także korzystać z nauki i doświadczeń ludzi, oddanych dzieciom, których mądrość i dorobek powinien być szerzej rozpowszechniany. „Dziecko to nie dopiero, to już człowiek” to słowa  – Janusza Korczaka, twórcy szczególnej metody wychowania małego obywatela. Jego postawa pełna szacunku i zaufania do dziecka stała się podstawą systemu łączącą dwie ogromnie ważne zasady: personalistycznego kierowania dzieckiem z rozwijaniem niezbędnej w jego dorosłym życiu samodzielności.  Może dziś powinniśmy koniecznie  doprowadzić do  świadomości rządzących wyznanie Korczaka: "Nigdy nie myślałem, że dzieci to ludzkość".

            Sylwetka innego polskiego społecznika, lekarza -  Henryka Jordana patrona zdrowego stylu życia, wychowania fizycznego dzieci, który   twierdził że: "Ciągle być poważnym i nieustannie pracować żaden człowiek nie zdoła. Zmęczone ciało wymaga odpoczynku, znużony umysł wymaga wytchnienia, a dusza pragnie wesołości, tego nastroju, który życie milszym nam czyni". Jego troska dziecięce zdrowie wyrażona jest największym i najbardziej zapisanym w historii dziełem w postaci pierwszego w Europie publicznego ogrodu zabaw i gier ruchowych dla dzieci do lat 15  założonego na krakowskich Błoniach pod koniec XIX wieku.  W ogrodzie tym mieściły się rozmaite urządzenia sportowe: basen, 12 boisk - każde o innym przeznaczeniu, ścieżki zdrowia i wiele innych. W ogrodzie Jordana można było ćwiczyć lekkoatletykę i gimnastykę. Ogrody Jordana to dla nas aktualna troska i wyzwanie.

Aleksander Kamiński,  jako twórca zuchowej metody wychowawczej dla 8 - 11-letnich chłopców, rozwiniętej w okresie powojennym w postaci  metody harcerskiej w wychowaniu i nauczaniu szkolnym, autor powieści i innych publikacji stanowiących równocześnie podręczniki metodyczne dla instruktorów harcerskich i zuchowych swoją prawością, przykładem, poszanowaniem wartości, a jednocześnie zrozumieniem potrzeby przygody, poznawania i odkrywania świata, zdobywania życiowego doświadczenia i zaradności łączył wartości świata dzieci i dorosłych. 

Tadeusz Pudełko – to niewątpliwie ważna i bliska nam postać współczesnego tepedowskiego działacza, niestrudzenie propagującego pedagogikę podwórkową, szkolącego działaczy i pracowników, znanego z oddania i troski o radość tych najbardziej potrzebujących dzieci.

To postacie osób, których autorytet, wkład w teorię i praktykę wychowania zasługują na pamięć i upowszechnienie. To ludzie mogący stanowić zarówno dla wychowawców, jak i dla dzieci ważny punkt odniesienia wiary, moralności, prawdy, miłości i wielu innych wartości.

Zarząd Główny rekomenduje ich jako patronów kolejnych lat pracy tepedowskiej.